سورناوان

لک‌لک‌های سورناوان اصلاً از آدم‌ها نمی‌ترسند: نزدیک خانه‌ها، روی تیرهای کنار جاده لانه ساخته‌اند و تقریباً بالای سر آدم‌ها این‌ور و آن‌ور پرواز می‌کنند. نه ماشین‌های عبوری و نه شلوغی زندگی روستایی ذره‌ای آشفته‌شان نمی‌کند. در باغ‌ها و کشتزارهای اطراف قدم می‌زنند، لانه‌هایشان را با دسته‌های علف خشک و پارچه گرم‌تر می‌کنند و بیشتر وقت را با شکوه بالای خانه‌های کاهگلی‌شان می‌ایستند و اطراف را می‌پایند. نخستین لک‌لک‌ها اواخر فوریه – اوایل مارس به اینجا می‌رسند. تا اوایل آوریل، روستایی که در دل کوه‌ها گم شده چنان پر از ساکنان بال‌دار می‌شود که به نظر می‌رسد همهٔ لک‌لک‌های زمین درست به همین‌جا، به سورناوان، آمده‌اند. می‌گویند در این روستا دست‌کم پنجاه لک‌لک هم‌زمان زندگی می‌کنند. بر پایهٔ اسطوره‌های کهن ارمنی، لک‌لک‌ها نماد خورشید بودند، به‌عنوان نگهبان کشتزارها ستوده می‌شدند و پیام‌آور شاه آرا زیبا و همراهان خدا به شمار می‌رفتند. افزون بر این، ارمنی‌ها در دوران پیش از مسیحیت لک‌لک را پرنده‌ای می‌دانستند که خدایان خواست خود را با آن به آنان می‌رسانند. بر پایهٔ افسانه‌ای دیگر، لک‌لک‌ها می‌توانند به انسان تبدیل شوند و خود خدایان هم می‌توانند به لک‌لک تبدیل شوند تا به آدم‌ها نزدیک شوند؛ از همین رو در ارمنستان معمولاً هرگز به این پرندگان دست نمی‌زدند. ارمنی‌ها این پرنده را «آراگیل» می‌نامند و تا امروز آن را ویژه می‌دانند و باور دارند که خوشبختی می‌آورد. منبع: https://kulturologia.ru/blogs/180323/55756/