Սուրենավան

Սուրենավանի արագիլները բոլորովին չեն վախենում մարդկանցից. բներ են հյուսել տների մոտ, ճանապարհի երկայնքով սյուների վրա և թռչում են ետ ու առաջ՝ գրեթե գլխավերևում։ Ոչ անցնող մեքենաները, ոչ գյուղական կյանքի աղմուկը նրանց բոլորովին չեն անհանգստացնում։ Նրանք շրջում են շրջակա այգիներում ու դաշտերում, մեկուսացնում են իրենց բները չոր խոտի ու կտորի փնջերով, իսկ ժամանակի մեծ մասը վեհորեն բարձրանում են իրենց ծղոտե տնակների վրա՝ զննելով շրջապատը։ Առաջին արագիլները այստեղ հայտնվում են փետրվարի վերջին – մարտի սկզբին։ Իսկ ապրիլի սկզբին լեռներում կորած գյուղն արդեն այնքան է լցվում թևավոր բնակիչներով, որ թվում է՝ երկրի բոլոր արագիլները հավաքվել են հենց այստեղ՝ Սուրենավան։ Ասում են, որ այս գյուղում միաժամանակ ապրում են առնվազն հիսուն արագիլ։ Հին հայկական առասպելների համաձայն՝ արագիլները մարմնավորում էին Արևը, նրանց պաշտում էին որպես դաշտերի պահապաններ և համարում էին Արտաշես արքայի սուրհանդակ և Աստծո ուղեկիցներ։ Ավելին՝ քրիստոնեությունից առաջ հայերը արագիլին համարում էին թռչուն, որի միջոցով աստվածները հայտնում են իրենց կամքը։ Մեկ այլ լեգենդի համաձայն՝ արագիլները կարող են վերածվել մարդկանց, ինչպես նաև աստվածներն իրենք կարող են վերածվել արագիլների՝ մարդկանց մոտենալու համար, այդ իսկ պատճառով Հայաստանում այս թռչուններին սովորաբար երբեք չեն ձեռք տվել։ Այս թռչունին հայերը կոչում են «արագիլ» և մինչ օրս համարում են առանձնահատուկ՝ հավատալով, որ այն երջանկություն է բերում։ Աղբյուր՝ https://kulturologia.ru/blogs/180323/55756/